Yûnus Emre, Bulgaristan Medyasında!

Yûnus Emre sık sık, içsel çalışma olmadan kalbin taş gibi kalabileceğini hatırlatır. Bu yüzden şöyle sorar: “Taş gönülde ne biter?”

Ve yine: “Kimde varlık var ise gitmez gönül darlığı.” der. Peki eğer kalp Yüce Olan’ın tahtıysa, neden onu daraltıyoruz? Yûnus’a göre bunun nedeni, dünyanın sık sık insanın önünde bir perde haline gelmesidir. İnsan arzuların ve endişelerin çokluğunda kaybolduğunda, Tanrı’nın tezahürü onun kalbinde ortaya çıkamaz.

Yûnus’a göre gerçek derviş, “Ben dervişim” diyen kişi değildir. Kendini ilan eden kişi, yolu henüz anlamamıştır. Gerçek dervişin kalbi geniş ve özgürdür. O, egodan ve “ben” ile “sen” arasındaki ayrılıktan özgürdür. Kalp ayrım yapmayı bıraktığında genişlemeye başlar. Geniş kalp, var olan her şeyi kabul eden kalptir. İşte bu şekilde insan birliğe (vahdete) yaklaşır.

Bu nedenle Yûnus, Hazreti Ali’nin, insanın kendini küçük bir varlık olarak görmemesi gerektiği sözlerini hatırlatır. İnsanda tüm evren gizlidir.  Ancak özellikle dikkat çektiği bir şey vardır: insan kalbini incitmemek. Yûnus, bir insan bir kalbi kırarsa, dua artık gerçek bir dua olmaz, der. Gerçek yol, insanın hem kendi kalbine hem de diğerlerinin kalbine girmeyi öğrendiğinde başlar. Orada “ben” ve “sen” arasındaki sınırlar ortadan kalkar.

Buradan, Sufi geleneğinin en derin mesajlarından biri de çıkar: Tüm milletlere tek bir gözle bakmak! Yûnus, tüm insanları tek bir bütün olarak göremeyen kişinin gerçeklerden uzaklaştığını söyler. Çünkü diğerinde gördüğümüz şey, kendi durumumuzun bir yansımasıdır.